Alinea 7 Hoge Raad 3 september 1997

3.3. Middel I betoogt ten eerste dat het Hof ten onrechte heeft beslist dat ook ingeval van éénmalig gebruik van de weg, zoals zich in het onderhavige geval heeft voorgedaan, belasting verschuldigd is. Dit betoog faalt bij gebrek aan feitelijke grondslag. Het Hof is immers, blijkens zijn - in cassatie niet bestreden - oordeel dat het belanghebbendes verklaring dat op 21 juni 1993 sprake was van incidenteel gebruik van de weg, ongeloofwaardig acht, bij zijn beslissing ervan uitgegaan dat belanghebbendes gebruik met de auto in Nederland van de weg niet éénmalig is geweest. Het middel kan voor het overige evenmin tot cassatie leiden, aangezien het in zoverre voortbouwt op hetgeen in de eerste plaats is betoogd. 3.4. Middel II komt op tegen 's Hofs oordeel dat de Inspecteur gemotiveerd heeft weerlegd dat van zijn kant sprake is van een ongelijke behandeling van gelijke gevallen, dan wel van een hem bindende handelwijze van de Belastingdienst/Douane post Rotterdam Surveillance. In zoverre het middel daarbij een beroep doet op door de Inspecteur gewekt vertrouwen, faalt dat beroep reeds hierom, omdat het middel in zoverre berust op de juistheid van de - hiervóór in 3.3 vermelde - door het Hof ongeloofwaardig geachte verklaring dat op 21 juni 1993 sprake was van incidenteel gebruik van de weg. Het middel faalt voor het overige eveneens. Het berust in zoverre op de onjuiste opvatting dat de Inspecteur in een geval als het onderhavige zou zijn gehouden ten aanzien van belanghebbende - in afwijking van de wet - te handelen overeenkomstig een beleid dat ambtenaren van de belastingdienst/douane in een ander district zouden voeren ten aanzien van belastingplichtigen wier positie met die van belang hebbende vergelijkbaar is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c3545310a411b2fa95d06b5c51c7f385b4b141c53b49157a3fb6d70f5b367567 | shasum -a 256