Alinea 61 Hoge Raad 29 augustus 1997

"(blz. 1) (...) 1. (...) (blz. 2) (...) De verkoopactiviteiten zijn in maart 1990 van start gegaan. De verkoop van de schilderijen bleef echter achter bij de verwachtingen waarbij als oorzaken genoemd kunnen worden: het oplopen van de rentestand, de ineenstorting van de kapitaal- en effectenmarkt, de crisis in het Midden Oosten, alsmede het steeds populairder worden van (schilderijen)veilingen (...) (blz. 3) (...) 3. (...) Door een vennoot aan de commanditaire vennootschap in het kader van de onderneming van die vennootschap verstrekte geldleningen behoren tot het verplichte ondernemingsvermogen van die vennoot. (...) (blz. 4) 5. (...) Belanghebbende, kunstliefhebber, is samen met zijn zoon, die deskundig is op het gebied van 19e eeuwse schilderkunst, een onderneming gestart (...) Niet lang na de start van de onderneming ontstond de Golfcrisis, die een kopersstaking met zich meebracht. (...) Eén en ander had het niet voorziene gevolg dat de verkoop stagneerde (...) Beide ondernemers waren echter van oordeel dat (...) de verkoop van schilderijen weer zou toenemen. Dat is dan ook de reden geweest voor belanghebbende om verder te investeren. Immers, zou hij op dat moment niet verder gelden gefourneerd hebben, dan zouden (...) de oorspronkelijk geïnvesteerde bedragen als verloren moeten worden beschouwd. (...) (blz. 5) (...) Met betrekking tot de stelling (...) als zou de lening (...) onzakelijk zijn, wil ondergetekende opmerken dat de privé-bezittingen van belanghebbende per 1 januari 1991 f 357.760,28 bedroegen (...) Dit, en rekening houdend met het feit dat de beherende vennoot niet het enige kind van belanghebbende is, leidt tot de conclusie dat de lening zeker niet verstrekt is door belanghebbende als vader aan zoon, maar is verstrekt enkel en alleen op zakelijke gronden (...)"

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e970d16528f7a226dc90feab43ea4ee12c89f30184c845042df7e73f5b2d9a56 | shasum -a 256