Alinea 7 Hoge Raad 24 september 1997

3. Beoordeling van de klachten 3.1. De hier toepasselijke Verordening verontreinigingsheffing Rijnland (hierna: de Verordening) bevat een met artikel 18, lid 3, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (hierna: de Wet) overeenkomende bepaling over voor recreatiedoeleinden bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. In cassatie is - evenals voor het Hof - niet in geschil dat het in dit geval over zodanige woonruimten en een zodanig terrein gaat. 3.2. De tweede klacht bestrijdt het oordeel van het Hof dat belanghebbende, nu zij het beheer voert over het bungalowpark waarover het gaat, als gebruiker van dit park en derhalve als gebruiker van een bedrijfsruimte in de zin van de Verordening dient te worden aangemerkt. Met het oog op de ruime uitleg van het begrip exploitatie die gelet op de door het Hof vermelde geschiedenis van de totstandkoming van deze bepaling geboden is, geeft dit oordeel evenwel niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Voor het overige kan het als van feitelijke aard en niet onbegrijpelijk in cassatie niet met vrucht worden bestreden. De

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ca1c79d6c15ff5c396ecc12f1f97cf93f4e8806c53be42b7d9054d7a2a2653a | shasum -a 256