Alinea 7 Hoge Raad 3 juni 1998

4. Beoordeling van de middelen 4.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. De onroerende zaken waarover het gaat, zijn woon-winkelpanden, gebouwd in het talud aan de waterzijde van de a-straat te Dordrecht, een winkelstraat die als dijk deel uitmaakt van de hoofdwaterkering ter plaatse. De achtergevels staan in het water van de a-straathaven. Het deel van die achtergevels met fundering dat tot 4 meter boven NAP strekt (dat wil zeggen tot 1 meter boven het niveau van de a-straat), wordt in de gedingstukken als watergevel aangeduid. Langs de voorgevels (de gevels aan de a- straatzijde, ook aangeduid als de straatgevels) is als onderdeel van de waterkering in 1956 een stalen damwand geslagen, waarop tot straathoogte een betonconstructie (deksloof) is aangebracht. Aan die deksloof en de voorgevels zijn pennen en beugels aangebracht waaraan de gemeente bij (extreem) hoge waterstanden vloedschotten bevestigt als zogenaamde reservesluiting. 4.2. Bij het Hof heeft belanghebbende ter ondersteuning van zijn betoog dat de panden waterverdedigingswerken in de zin van de Verordening zijn, gesteld dat de watergevels tot waterkering dienen en dat de (eveneens daartoe dienende) damwand met deksloof is bevestigd aan de fundering/voorgevels van de panden en daarvan deel uitmaakt. Naar het oordeel van het Hof heeft belanghebbende deze stellingen tegenover de betwisting door het Hoofd, die betoogde dat uitsluitend de damwand, deksloof en vloedschotten een waterkerende functie hebben, niet aannemelijk gemaakt. Die oordelen zijn van feitelijke aard en in het licht van hetgeen partijen voor het Hof hebben aangevoerd, toereikend gemotiveerd, zodat zij in cassatie niet met vrucht kunnen worden bestreden. Voorzover het eerste middel tegen deze oordelen is gericht, faalt het derhalve. 4.3. Aan deze oordelen en de onder 4.1 vermelde feiten heeft het Hof terecht de gevolgtrekking verbonden dat de panden geen waterverdedigingswerken zijn in de hier bedoelde zin. De enkele omstandigheid dat de voorgevels van de panden bij (extreem) hoge waterstand kunnen dienen tot bevestiging van de vloedschotten, doet daaraan niet af. Het eerste middel faalt dan ook voor het overige. 4.4. Nu het Hof - gelet op hetgeen is overwogen bij de behandeling van het eerste middel - terecht heeft geoordeeld dat de panden niet kunnen worden aangemerkt als waterverdedigingswerk in vorenbedoelde zin, ontvalt het belang aan het tweede middel. Dat middel behoeft derhalve geen behandeling meer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dab0d2e4b2a9f4ac51796cecace2683fa84aee9ec6382f55d7d334a3dc4e26c2 | shasum -a 256