Alinea 46 Hoge Raad 28 januari 1998

"(blz. 1) (...) de WID is in feite een onrechtvaardige wet, die (...) vooral ertoe strekt de opsporing te bevorderen en de legale tewerkstelling tegen te gaan van vreemdelingen en vluchtelingen die niet of nog niet beschikken over geldige verblijfspapieren. (...) (blz. 3) Van mij wordt als werknemer medewerking verlangd aan deze gang van zaken. En dat stuit bij mij op ernstige bezwaren. Het paspoortkopie lijkt mij in deze kontekst teveel op de niet-jood-verklaring zoals we die kennen uit de Tweede Wereldoorlog. (...) (blz. 8) (...) Voor bewaring van meer informatie dan aard en nummer van het identificatiebewijs is de "pressing social need" wel parlementair besproken, maar niet aangetoond en niet juridisch getoetst aan artikel 8 EVRM. (...) Konklusie 5: Het fotokopie is (...) voor de controleerbaarheid niet nodig. De afgifte daarvan kan derhalve met een beroep op (...) art. 8 van de EVRM worden geweigerd. (...) (blz. 9) (...) 2. Meer subsidiair: sanctie in strijd met art. 6 EVRM (...) (blz. 10) (...) Aangezien het anoniementarief geen normale tariefgroep is maar een verhoogd tarief, is hier sprake van een verhoging welke als boete is op te vatten. (...) (blz. 11) (...) 3. (...) De rechter dient bij een geschil over de oplegging van een sanctie de evenredigheid tussen de schuld en de straf te beoordelen (...) (blz. 12) 4. (...) Een standaard-toepassing van het 60%-tarief verdraagt zich niet met het (...) evenredigheidsbeginsel. En (...) de regeling biedt de rechter alleen de keus tussen 60% of niets. (...) (blz. 13) (...) De wet dwingt de rechter in een keurslijf. De rechter kan de redelijkheid en proportionaliteit van de sanctie niet zelf beoordelen. (...)"

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/74b40321848d3ffe55d566670d552d9374a45792a161e4fc75e91250b9db134f | shasum -a 256