Alinea 4 Hoge Raad 15 april 1998

3. Beoordeling van de middelen 3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Aan belanghebbendes echtgenote is door de gemeente Ermelo in 1992 een aanslag in de ingevolge de Verordening bouwgrondbelasting complex A geheven bouwgrondbelasting opgelegd tot een ineens te betalen bedrag van f 84.603,20, welke aanslag op haar overeenkomstig artikel 6, lid 1, van deze Verordening gedane verzoek tot heffing in de vorm van een jaarlijkse belasting gedurende 20 jaren is verminderd tot een aanslag ten bedrage van f 7.985,94. De jaarlijkse belasting is in zo'n geval volgens lid 3 van genoemde bepaling gelijk aan de annuïteit van de heffing ineens, berekend op basis van een rentevoet van 7 percent. Het bedrag van f 7.985,94 wordt in een door Burgemeester en Wethouders van Ermelo verschaft "Overzicht aflossings- en rentebedragen van een lening" omschreven als de gedurende twintig jaar verschuldigde annuïteit van een "Annuïtaire lening van f 84.603,20 over 20 jaar". In het onderhavige jaar, 1993, heeft belanghebbendes echtgenote de voor de jaren 1989 en 1990 opgelegde aanslagen betaald. In de betaalde bedragen is blijkens het genoemde overzicht voor 1989 f 5.922,22 en voor 1990 f 5.777,76 aan rente begrepen, in totaal derhalve afgerond f 11.699,--, welk bedrag belanghebbende als kosten in mindering heeft gebracht op de (forfaitaire) huurwaarde van de betrokken eigen woning. De Inspecteur heeft geen aftrek toegestaan, maar is door het Hof in het ongelijk gesteld. 3.2. Het Hof heeft, samengevat, geoordeeld dat de in 1992 (behoudens bezwaar en beroep) vastgestelde materiële belastingschuld van f. 84.603,20 ook voor de toepassing van de artikelen 35 en 45 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 als een schuld moet worden beschouwd en dat mitsdien de bedoelde rentebedragen zijn aan te merken als rente van schulden en als zodanig aftrekbaar zijn, waaraan niet afdoet dat de onderhavige rente formeel als belasting wordt geheven. 3.3. Hiertegen richt zich het eerste middel met het betoog dat het Hof ten onrechte heeft geoordeeld dat in een ten titel van belasting betaald bedrag een voor aftrek in aanmerking komend rentebestanddeel valt te onderkennen. Na inwilliging van het verzoek tot omzetting in jaarlijkse heffingen bestaat geen schuld ten bedrage van f 84.603,20 meer, zodat daarop niet meer kan worden afgelost met bijbetaling van rente, aldus het middel. 3.4. Zoals is uiteengezet in de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 7.2. behoudt het in 1992 vastgestelde bedrag van de verschuldigde bouwgrondbelasting ook na de omzetting van de heffing ineens in een jaarlijkse heffing over twintig jaar het karakter van een verschuldigde hoofdsom, die in jaarlijkse op basis van een rentevoet van 7 percent berekende annuïteiten wordt betaald. Dat de berekende rentebedragen als belasting worden geheven en niet afzonderlijk in de jaarlijkse aanslagen worden vermeld, doet niet eraan af dat in wezen naast aflossing rente wordt betaald. Er is dan geen goede grond de in de betaalde annuïteiten begrepen rentebestanddelen voor de toepassing van de artikelen 35 en 45 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 niet als rente te behandelen. Het van een andere opvatting uitgaande eerste middel faalt derhalve. 3.1. 3.5. Het tweede middel klaagt terecht erover dat het Hof over het hoofd heeft gezien dat het toestaan van renteaftrek tot gevolg heeft, zoals door de Inspecteur in zijn vertoogschrift gesteld, dat geen rentevrijstelling meer kan worden verleend. De uitspraak kan derhalve niet in stand blijven. De Hoge Raad kan de zaak afdoen op de onder 8 van de conclusie van de Advocaat-Generaal vermelde wijze.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d2b0dc377c0e253d29e479e85642c631b131e1401bbf1ee6bec94f0ccb109eb6 | shasum -a 256