Alinea 7 Hoge Raad 20 januari 1999

3.2.2. Het Hof heeft vervolgens geoordeeld dat het hiervóór in 3.2.1 overwogene ertoe leidt dat te dezen het bepaalde in het Besluit toepassing vindt, dat de grens gesteld bij artikel 4 van het Besluit is overschreden, en dat, gelet op hetgeen de Hoge Raad bij zijn arrest van 14 september 1988, nr. 24943, BNB 1988/306, heeft overwogen aangaande de bij de toepassing van het Besluit te hanteren maatstaf voor de vaststelling van de kostprijs van prestaties als de onderhavige, de Inspecteur te dezen terecht de onderwerpelijke correctie heeft aangebracht. Deze overweging houdt naar 's Hofs oordeel tevens de afwijzing in van de door belanghebbende bepleite voor de heffing van vennootschapsbelasting aangehouden afschrijvingstermijn van vijfentwintig jaar als niet passend binnen het stelsel van de Wet. Tegen laatstgenoemde afwijzing richt zich het tweede middel met het betoog dat voor de berekening van de kostprijs van personeelsvoorzieningen niet uitsluitend uitgegaan behoeft te worden van de afschrijvingstermijnen zoals die gevonden kunnen worden in artikel 13 van de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968, en dat een afschrijvingstermijn van vijfentwintig jaar als reële maatstaf voor de berekening van de kostprijs van de onderwerpelijke personeelsvoorziening passend is binnen het stelsel van de Wet. Het middel is gegrond. Voor de berekening van de kostprijs van de onderwerpelijke onroerende zaak leidt een afschrijvingstermijn van vijfentwintig jaar tot een - naar tussen partijen op zichzelf niet in geschil is - op reële wijze berekende kostprijs van de voorziening. Een andere wijze van berekening zou derhalve afbreuk doen aan de realiteit, en dient niet te worden gevolgd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf73eababc21bdd38b036c3dd3c3c0fc58a7aa09dcfb921cf25b887c39515657 | shasum -a 256