Alinea 5 Hoge Raad 17 februari 1999

3. Beoordeling van het middel 3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Op, of kort na 14 april 1995 is op de eenheid van de Inspecteur een renseignement binnengekomen. Het renseignement is gedagtekend 13 april 1995 en betreft uitsluitend belanghebbende. Op 8 mei 1995 heeft de Inspecteur de elementen voor de primitieve aanslag vastgesteld zonder over het renseignement te beschikken. De aanslag is gedagtekend 30 juni 1995. Het renseignement was aanleiding tot de onderhavige navorderingsaanslag. Het Hof heeft, gelet op het arrest van de Hoge Raad van 23 oktober 1996, nr. 31 560, BNB 1997/7, geoordeeld dat niet kan worden gezegd dat het renseignement binnen redelijke termijn in het dossier van belanghebbende is gedeponeerd. 3.2. Zoals de Hoge Raad heeft geoordeeld in het arrest van 27 mei 1992, nr. 28 101, BNB 1992/303, moet bij de beantwoording van de vraag of er sprake is van een navordering verhinderend ambtelijk verzuim rekening worden gehouden met een redelijke termijn voor de sortering en de verwerking van de gegevens. Het Hof heeft, daarbij het tijdsverloop tussen 14 april 1995 en 8 mei 1995 in ogenschouw nemend, geoordeeld dat het onderhavige renseignement niet binnen een redelijke termijn op de eenheid is verwerkt. Het tegen dit oordeel gerichte middel slaagt. Het tijdsverloop tussen beide door het Hof genoemde data - dertien werkdagen - rechtvaardigt niet het oordeel dat een redelijke verwerkingstijd als bedoeld in voormeld arrest is overschreden, ook niet als daarbij nog in aanmerking wordt genomen, zoals het Hof heeft gedaan, dat het hier om een enkelvoudig renseignement ging. 3.3. Gelet op het vorenoverwogene kan 's Hofs uitspraak niet in stand blijven. Verwijzing moet volgen voor een onderzoek van de zaak in volle omvang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/843b99bc2a5b82c2320215dabb47b86a0640711ecc530c8aff1db3c80bd2a8c8 | shasum -a 256