Alinea 36 Hoge Raad 14 januari 2000

3.3 De Rechtbank heeft de vordering van [verzekeringneemster] te dezer zake geheel toegewezen. Het Hof heeft - in het hoger beroep van Interpolis - in zijn eerste tussenarrest (van 4 december 1995) overwogen dat de Rechtbank ten aanzien van het verlies aan arbeidsvermogen ten onrechte doorslaggevend heeft geacht dat aan [verzekeringneemster] door het ongeval alle keuzemogelijkheden zijn ontnomen, omdat ook de vraag moet worden beantwoord hoe groot de kans is dat [verzekeringneemster] - het onderhavige letsel weggedacht - van die keuzemogelijkheid gebruik zou hebben gemaakt. Na de door het Hof bevolen comparitie tot het geven van inlichtingen is het Hof in zijn tweede tussenarrest (van 27 januari 1997) op basis van de door partijen verschafte gegevens tot het oordeel gekomen dat [verzekeringneemster], het ongeval weggedacht, vanaf het schooljaar 1987/1988 een aanstelling van 20 uur per week zou hebben kunnen verkrijgen en behouden, en dat, rekening houdend met de goede en kwade kansen, voor de schadeberekening ervan moet worden uitgegaan dat [verzekeringneemster] bij het bereiken van de leeftijd van 58 jaar haar aanstelling zou terugbrengen naar 13 uur per week en dat zij op 61-jarige leeftijd gebruik zou maken van de FPU-regeling. Het Hof heeft vervolgens partijen in de gelegenheid gesteld hun berekening aan dit oordeel aan te passen. Na een derde tussenarrest heeft het Hof in zijn eindarrest van 16 februari 1998 de vordering van [verzekeringneemster] toegewezen tot een bedrag van ƒ 219.223,47, waarvan een bedrag van ƒ 188.794,50 bestemd is voor de vergoeding van schade in verband met verlies aan verdienvermogen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b67bc2e808e1a4db825ecb6bc0d9eecbade0a2c8ac02a317a8abfb6d16142550 | shasum -a 256