Alinea 56 Hoge Raad 14 januari 2000

3.4 De beide onderdelen van het middel falen. Het Hof heeft terecht vooropgesteld dat volgens de hoofdregel van artikel 177 Rv. de bewijslast ter zake van de valsheid van de onderhavige geschriften op [verweerster] rust. Vervolgens heeft het Hof op grond van een aantal omstandigheden, in rov. 6 van het bestreden arrest vermeld, geoordeeld dat [verweerster] voorshands - namelijk behoudens tegenbewijs door [eiser] - in dat bewijs is geslaagd. Daarbij mocht het Hof, zoals het heeft gedaan, alle omstandigheden die het in dit verband van belang achtte en dus ook zijn oordeel over de onwaarschijnlijkheid van de stellingen van [eiser], laten meewegen. In de geschiedenis van de totstandkoming van deze bepaling valt geen aanwijzing te vinden dat de wetgever te dezer zake aan bewijs als het onderhavige de beperking heeft willen verbinden dat de rechter slechts stellingen of omstandigheden die de totstandkoming van de tekst betreffen, in zijn oordeel mag betrekken. Anders dan het middel veronderstelt, is het oordeel van het Hof in overeenstemming met het arrest van de Hoge Raad van 15 januari 1993, nr. 14871, NJ 1993, 179. Voor een beperking als in het middel bepleit is ook overigens geen grond te vinden, nu het juist de bedoeling van de wetgever is geweest aan de rechter, óók als het gaat om de beoordeling van de echtheid van een onderhandse akte, een grote vrijheid te geven bij de waardering van het bewijs. Uit een en ander volgt tevens dat het oordeel van het Hof niet onbegrijpelijk is. Het is ook niet onvoldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0edde81379da8105d1826dd59116ff8ec1486574695575bb232b84a6bab4093a | shasum -a 256