Alinea 51 Hoge Raad 9 februari 2000

Het komt mij voor dat dit betoog niet opgaat. Het gaat hier niet om de uitoefening van een keuzerecht. Voor de gebondenheid van een belastingplichtige is dan meer nodig dan een standpunt dat aan de aangifte ten grondslag ligt en dat onherroepelijke gevolgen krijgt omdat de belastingdienst niet van de aangifte afwijkt. Ik wijs bijvoorbeeld op de arresten HR 15 juni 1991, BNB 1991/282, HR 9 september 1992, BNB 1993/289 en HR 7 februari 1996, BNB 1996/174, waarin de fiscus de mogelijkheid is ontzegd desinvesteringsbetalingen op te leggen aan een belastingplichtige die overging tot "desinvestering" van een bezitting waarvoor hij voordien ten onrechte, of voor een te hoog bedrag, investeringsbetalingen had ontvangen. In het geval dat heeft geleid tot het door de Staatssecretaris genoemde arrest van 27 januari 1993 wàs er meer aan de hand. Tussen de belastingplichtige en de betreffende inspecteur was een meningsverschil ontstaan over het karakter van een lening verstrekt aan een dochtervennootschap: was zij ook fiscaal een lening of vormde zij een informele kapitaalstorting? Vervolgens had de belastingplichtige in de bezwaarfase om haar moverende redenen uitdrukkelijk aanvaard dat het verstrekte bedrag als informeel kapitaal moest worden beschouwd en dat het werd toegevoegd aan de kostprijs van haar deelneming in de dochter. Onder deze omstandigheden moest de belastingplichtige het uiteindelijk ingenomen standpunt in een later jaar blijven volgen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f100ea199d48d2c9f3b6571d859c1c3d3771b32c9b608a9fab6f7cfe39469c86 | shasum -a 256