Alinea 20 Hoge Raad 9 februari 2000

3.3. Middel 1 verwijt het Hof te zijn uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de rechtshandelingen waarop de brieven van 30 juli 1993 zien - door belanghebbende aangeduid als "novation of debts" - zijn aan te merken als een prijsgeven van vorderingen als bedoeld in artikel 13b, lid 4, eerste volzin, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (tekst 1993, hierna: de Wet). Uit de ontstaansgeschiedenis van artikel 13b van de Wet, zoals weergegeven in de onderdelen 1 tot en met 12 en 14 van de bijlage bij de conclusie van de Advocaat-Generaal, blijkt dat dit artikel ertoe strekt te voorkomen dat een belastingplichtige en eventueel met hem verbonden lichamen een verlies wegens de afwaardering van een vordering op een deelneming tot een definitieve aftrekpost ten laste van in Nederland belastbare winst maken, terwijl daar in feite geen reden voor is. In het onderhavige geval echter leidt de afwaardering niet tot een definitieve aftrekpost. De stukken van het geding, in het bijzonder de brieven van 30 juli 1993, laten immers geen andere gevolgtrekking toe dan dat belanghebbende voor gelijke nominale bedragen als die van de afgewaardeerde vorderingen vorderingsrechten jegens de dochtervennootschap geldend kan maken zodra - en naargelang - die vennootschap de corresponderende schulden op haar balans kan vermelden zonder verplicht te worden in liquidatie te treden of haar aandelenkapitaal te verminderen (af te stempelen). Het middel treft derhalve doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1968960cd77edab4824dfcea69c38ddb346a12fd9b224dbe0f3e96ba4e8ee468 | shasum -a 256