Alinea 61 Hoge Raad 12 mei 2000

3.7 Ook voorzover het middel de klacht bevat, dat het Hof ten onrechte heeft geoordeeld dat het door de Staat uitgevaardigde invoerverbod van runderkoppen niet als passende maatregel in de zin van art. 9 lid 1 van de Richtlijn kan worden aangemerkt, is het gegrond. Evident is dat de Richtlijn uitgaat van een systeem waarbij dubbele controles van producten en controles van producten aan de binnengrenzen worden tegengegaan, en waarbij de lidstaten in beginsel dienen te vertrouwen op de controles in de lidstaat van waaruit een bepaald product wordt uitgevoerd. Nederland dient dus in beginsel te vertrouwen op de controles uitgevoerd in de landen die met betrekking tot de runderkoppen lidstaat van oorsprong zijn. Dit staat evenwel niet in de weg aan het oordeel dat Nederland als land van oorsprong van kopvlees aan de Richtlijn de bevoegdheid heeft kunnen ontlenen tot het instellen van een invoerverbod van runderkoppen. Naar de Staat in feitelijke instanties onweersproken heeft betoogd ontbreekt immers de mogelijkheid van een afdoende controle van runderkoppen op BSE: alleen door het onderzoeken van een weefselproef uit de hersenen - een kostbare proef waarbij de kop verloren gaat - kan worden vastgesteld of een dier drager is van het BSE-agens, en gezien de lange incubatietijd van BSE zegt een zogenaamde BSE-vrije status weinig over de werkelijke aanwezigheid van BSE. In het licht van deze feiten heeft de Staat kunnen oordelen dat een invoerverbod van runderkoppen een passende maatregel in voormelde zin is. Van deze maatregel kan derhalve niet worden gezegd dat hij onmiskenbaar onverbindend is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d31efcfe28337ce492594eb3406e2469b869ba32fc4bb7332ab3a559b08ab807 | shasum -a 256