Alinea 19 Hoge Raad 8 november 2000

3.6. De derde klacht strekt ten betoge dat, nu de Staatssecretaris onder voorwaarden het ontstaan van een stamrecht-BV bij ontvangst van een ontslagvergoeding wel toelaatbaar heeft geacht, het beleid berust op willekeur. Voorzover deze klacht ziet op het voor het onderhavige jaar, 1993, gevoerde beleid, is deze niet gegrond omdat ontslaguitkeringen in de vorm van een stamrecht bij een ‘eigen’ BV rechtstreeks op grond van de Wet op de loonbelasting 1964 (artikel 11, lid 1, letter d) waren vrijgesteld. Het beleid om met toepassing van de hardheidsclausule onder voorwaarden goed te keuren dat deze stamrechtvrijstelling ook werd toegepast indien een ontslaguitkering in de vorm van een bedrag ineens alsnog werd aangewend voor een stamrecht bij een ‘eigen’ BV, moet tegen de achtergrond van deze wettelijke regeling worden begrepen en vindt daarin zijn rechtvaardiging. Voorzover deze klacht ziet op na de wetswijziging per 1 januari 1995 gevoerd beleid is zij evenmin gegrond, aangezien - zoal later beleid in dit kader van belang kan zijn - met ingang van die datum bij Besluit van de Staatssecretaris van 7 februari 1996, nr. DB 96/35M, Vakstudie Nieuws 1996, blz. 813, het zojuist bedoelde goedkeuringsbeleid is ingetrokken en sindsdien nog slechts de - aangescherpte - wettelijke regeling van de stamrechtvrijstelling wordt toegepast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/076cfcc73c4ac179b9329f2c3ec2500f8a5b12e99d2f99f4eca6216dd7d9e49d | shasum -a 256