Alinea 32 Hoge Raad 10 november 2000

3.4 Het oordeel van de Rechtbank (rov. 3.9) dat zij de bevoegdheid mist om bij wege van matiging aan De Klinkaert een lagere betalingsverplichting op te leggen dan uit de door deze met [verweerster] gesloten overeenkomst van opdracht voortvloeit, wordt in middel II bestreden met een rechtsklacht en een motiveringsklacht. Naar het middel in de eerste plaats betoogt, heeft de Rechtbank miskend dat "de rechtspraak en de wetgeving op de matiging van loonvorderingen" (en van de wettelijke schadeloosstelling bij onregelmatig ontslag) in een geval als dit, waarin het naar het oordeel van de Rechtbank gaat om een arbeidsverhouding voor de beëindiging waarvan toestemming als bedoeld in art. 6 BBA vereist is, van overeenkomstige toepassing zijn. Met "de rechtspraak en de wetgeving op de matiging van loonvorderingen" doelt het middel, zoals ook blijkt uit de schriftelijke toelichting, op art. 7:680 lid 5 BW (art. 7A:1639r lid 5 (oud) BW), en op de vaste rechtspraak van de Hoge Raad welke erop neerkomt dat een redelijke wetstoepassing meebrengt de ingevolge die wetsbepaling aan de rechter toekomende matigingsbevoegdheid van overeenkomstige toepassing te achten op loonvorderingen in het geval van nietige (thans: vernietigbare) beëindiging van een dienstbetrekking en daarmee op een lijn te stellen gevallen, indien toewijzing in de gegeven omstandigheden tot onaanvaardbare gevolgen zou leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1995fa47f436fea57814b1267bf4a5753a320345f7ad372a41980549270b3a7b | shasum -a 256