Alinea 30 Hoge Raad 20 december 2000

3.7. De Rechtbank heeft geoordeeld dat de omstandigheid dat de Gemeente zich met het sluiten van het convenant heeft verplicht tot levering van het onderhavige perceel aan de Staat, als zodanig niet met zich brengt dat de Gemeente het onmogelijk heeft gemaakt dat de Staat als uiteindelijk beoogde eigenaar van die grond deze op minnelijke wijze van [eiser] c.s. zou verwerven. In dat oordeel ligt als niet onbegrijpelijke uitleg van de afspraak tussen de Gemeente en de Staat besloten, dat het de Staat niet verboden was zelf met [eiser] c.s. te onderhandelen over verwerving van de te onteigenen grond. Uit het vonnis en de stukken van het geding blijkt niet dat andere feiten zijn gesteld of naar voren gekomen waaruit volgt dat de Gemeente dit de Staat heeft verboden of anderszins onmogelijk gemaakt. De enkele omstandigheid dat de Staat, zoals [eiser] c.s. betogen, na het sluiten van het convenant geen behoefte heeft gehad te trachten de grond rechtstreeks van hen te kopen, brengt niet mee dat de onteigening onrechtmatig is. Voorts is, anders dan in het onderdeel kennelijk wordt verondersteld, voor de rechtmatigheid van een onteigening niet vereist dat de onteigenende partij degene die volgens de aan de onteigening ten grondslag liggende plannen uiteindelijk eigenaar van het onteigende zal worden, in de gelegenheid stelt zelf deze zaak minnelijk van de onteigende te verwerven. Voor het overige staat de noodzaak tot onteigening en de afweging van de daarbij betrokken belangen, voorzover hier aan de orde, niet ter beoordeling aan de onteigeningsrechter, maar is deze overgelaten aan het bestuur. Ook dit middel faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c9e5849a73f907367b834f0c3bd934225078f4bff65c9dae27679f32216c804 | shasum -a 256