Alinea 53 Hoge Raad 23 februari 2001

Het onderdeel verliest uit het oog dat het Hof, dat had te oordelen over de door de curator tegen de maatschap ingestelde vordering tot schadevergoeding en in het kader van deze procedure zich een oordeel moest vormen over de vraag of dit beroep in cassatie een (voldoende) kans van slagen zou hebben gehad en, zo ja, wat daarvan de gevolgen na verwijzing zouden zijn geweest, daarbij niet was gehouden een procesorde te volgen als ware eerst sprake van een cassatieprocedure en vervolgens van een procedure na verwijzing. De maatschap mocht weliswaar verwachten dat zij zo veel mogelijk in dezelfde positie zou komen te verkeren als de partij tegen wie het cassatieberoep zou zijn ingesteld, doch zulks brengt niet zonder meer mee dat zij ook in de gelegenheid had moeten worden gesteld te procederen op de zojuist vermelde wijze. Wanneer een van partijen in de onderhavige procedure op voorhand daarom had verzocht, had het Hof na de beoordeling van de kans van slagen van het niet-ingestelde cassatieberoep de behandeling van het geschil moeten aanhouden om partijen in de gelegenheid te stellen zich eerst over de gevolgen van de verwijzing die na een geslaagd cassatieberoep gevolgd zou zijn, uit te laten. De maatschap heeft een dergelijk verzoek niet gedaan zodat het in dit geval aan de beoordeling van het Hof was overgelaten of het ambtshalve tot deze aanhouding zou overgaan. Nu de maatschap erop bedacht had moeten zijn, dat het Hof ook zonder een dergelijke aanhouding op de vordering kon beslissen, heeft het Hof niet gehandeld in strijd met de eisen van een goede procesorde door zulks te doen. Het onderdeel faalt derhalve.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b2c42eba770cabb92311312fa43922a1975eeb391a723cee0875e9fa0086760 | shasum -a 256