Alinea 53 Hoge Raad 4 mei 2001

De klacht is in zoverre gegrond dat, zoals volgt uit het hiervóór in 3.7.1 overwogene, ook in het onderhavige geval art. 31 lid 1 (oud) in verbinding met art. 6:101 lid 1 BW van overeenkomstige toepassing is op de wijze als omschreven in het in 3.6 onder (1) vermelde arrest. Niettemin kan het onderdeel bij gebrek aan belang niet tot cassatie leiden. Uit 's Hofs rov. 4.12 en 4.13 blijkt dat het Hof met zijn verwerping van het verweer van [verweerder] dat hij niet op de verkeersfout van de fietser [eiseres] bedacht had behoeven te zijn, omdat [verweerder] rekening had dienen te houden met de mogelijkheid dat andere verkeersdeelnemers hem over dat fietspad zouden naderen, ook al was dat niet toegestaan, het verkeersgedrag van [verweerder] heeft getoetst aan de strenge zorgvuldigheidsnorm die is ontwikkeld in het kader van het overmachtsbegrip van art. 31 (oud) WVW (zie hiervóór in 3.6 onder (2)). Vervolgens is het Hof in rechtsoverweging 4.13 tot de slotsom gekomen dat het niet voldoen door [verweerder] aan deze strenge zorgvuldigheidsnorm enerzijds en het verkeersgedrag van [eiseres] anderzijds ertoe leidt dat de causale bijdrage over en weer moet worden gesteld op 90% aan de zijde van [eiseres] en 10% aan de zijde van [verweerder]. Zou het Hof art. 31 (oud) lid 1 in verbinding met art. 6:101 lid 1 wel van overeenkomstige toepassing hebben geacht, dan zou het Hof, gelet op het vorenoverwogene, derhalve tot hetzelfde resultaat zijn gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5ccfb1717c400405aea81c9e51d9c78a9a9a1eb0808937fd73319b832ec97d0 | shasum -a 256