Alinea 142 Hoge Raad 22 juni 2001

2.14. In onderdeel 2 meent Ortho dat, óók indien wordt uitgegaan van de geobjectiveerde goede trouw die het hof als maatstaf heeft gebezigd, het hof niet had mogen concluderen dat het voorgebruik van Ortho niet te goeder trouw is geweest. Ortho meent dat de eis van geobjectiveerde goede trouw niet zó ver gaat, dat van Ortho verwacht mocht worden dat zij, voorafgaand aan haar gebruik van het merk "A tot Zink", een onderzoek zou instellen naar het merkgebruik in de branche (subonderdeel 2.1). In ieder geval gaat die eis volgens Ortho niet zó ver, dat van haar verwacht mocht worden dat zij zelfs een onderzoek zou instellen naar het merkgebruik buiten de Benelux, in het bijzonder naar het merkgebruik in de Verenigde Staten (subonderdeel 2.2). Ook in het kader van dit onderdeel verlangt Ortho een overeenkomstige (spiegelbeeldige) toepassing van de normen, welke gelden voor de beoordeling van de kwade trouw van de deposant. Aangezien die normen nogal soepel zijn - zo wordt van een deposant geen diepgaand onderzoek naar eerder gebruik geëist -, wenst Ortho dat aan de hand van die normen wordt getoetst of haar gebruik te goeder trouw is geweest. Volgens Ortho kan aan een voorgebruiker diens gebrek aan daadwerkelijke wetenschap van het voor-voorgebruik van een merk slechts worden toegerekend wanneer dit voor-voorgebruik algemeen bekend was in de branche, in die zin dat alle branchegenoten, althans de meeste branchegenoten, in de Benelux van dit voor-voorgebruik op de hoogte waren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1fa4315c45cfa0caec6f5e511b2ca508bcde766ceb23208871f9b70f2eb6fa4f | shasum -a 256