Alinea 41 Hoge Raad 23 november 2001

3.3 [Eiseres] bestrijdt in cassatie niet het oordeel van het Hof dat [verweerder] bij de nakoming van zijn verplichting binnen zijn behandelrelatie tot [eiseres] niet is tekortgeschoten door over te gaan tot uitvoering van het door hem gekozen vierdelige behandelplan en niet tot uitvoering van een spondylodese in situ. In cassatie is uitsluitend nog aan de orde de vraag of causaal verband aanwezig is tussen het tekortschieten door [verweerder] in de nakoming van zijn informatieplicht jegens [eiseres] en de voor [eiseres] ontstane schade. Te dien aanzien heeft het Hof, voor zover thans van belang, als volgt geoordeeld. In rov. 2.11 van zijn eindarrest heeft het Hof geoordeeld dat [verweerder] [eiseres] had behoren in te lichten over het aan het gekozen behandelplan verbonden risico van dwarslaesie of andere vormen van ruggenmergbeschadiging en dat dit had moeten gebeuren vóór de eerste deelbehandeling, en in rov. 2.13 dat [verweerder] [eiseres] tevoren had moeten inlichten omtrent de mogelijkheid te volstaan met spondylodese in situ. Daarbij had [verweerder], aldus het Hof, dan overigens ook dienen mede te delen dat daarvan (slechts) handhaving van de bestaande toestand en geen verbetering mocht worden verwacht, alsmede dat hetzelfde risico ook aan deze behandeling was verbonden, zij het dat de kans dat het risico zich zou verwezenlijken, mogelijk iets kleiner was. Vervolgens heeft het Hof met betrekking tot de vraag of de ontstane schade is aan te merken als gevolg van het tekortschieten van [verweerder] in zijn verplichtingen als vermeld in de rov. 2.11 en 2.13 in de rov. 2.16 - 2.18 als volgt overwogen:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/229c35e6f9c5adcd2ee842557c539fa3ff35317697ed94f6f45a90c978185a91 | shasum -a 256