Alinea 40 Hoge Raad 11 januari 2002

3.2 [Eiser] heeft gevorderd dat de Rechtbank de overeenkomst tussen partijen voor zover nodig alsnog zal ontbinden en Kringkoop zal veroordelen tot terugbetaling van de koopprijs en vergoeding van schade. De Rechtbank heeft deze vordering afgewezen. Het Hof heeft het vonnis van de Rechtbank bekrachtigd. Daartoe heeft het Hof, samengevat weergegeven, overwogen (a) dat het beding van art. 9 van de algemene voorwaarden van Kringkoop niet onredelijk bezwarend is, (b) dat haar beroep op dit beding niet in strijd is met de redelijkheid en billijkheid, (c) dat het beding een verjaringstermijn inhoudt, (d) dat de verjaringstermijn is gaan lopen op 20 juni 1995 en is voltooid omdat (i) het Hof de dagvaarding aldus begrijpt dat ontbinding van de overeenkomst wordt gevorderd onder terugbetaling van de koopsom, (ii) de vordering tot schadevergoeding voortvloeit uit de vordering tot ontbinding, (iii) de na 20 juni 1995 namens [eiser] geschreven brieven de verjaring van de vordering tot ontbinding niet stuiten, omdat (iv) niet art. 3:317 lid 1 doch art. 3:317 lid 2 BW van toepassing is, en (v) aan de door deze laatste bepaling gestelde vereisten niet is voldaan omdat de brieven van 9 augustus 1995, 22 november 1995 en 5 maart 1996 niet reppen over een eventuele in te stellen vordering tot ontbinding en (vi) bovendien de laatste brief (3 juli 1996) is geschreven nadat de termijn van één jaar was verstreken en dateert van langer dan zes maanden vóór het uitbrengen van de dagvaarding.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8df1e2c644ce71970c3d6c8ee0a464f174f9590e5de9adf985f9d34818c87b4f | shasum -a 256