Alinea 65 Hoge Raad 1 februari 2002

In de rechtsontwikkeling vóór de totstandkoming van art. 40 Iw 1990 zijn aanknopingspunten te vinden voor de opvatting dat schending van de norm waarop in de subsidiaire grondslag van de vordering een beroep wordt gedaan, reeds ten tijde van de transacties 1 en 2 onrechtmatig jegens de fiscus kon worden geacht. Uit de wetsgeschiedenis inzake de Invorderingswet 1990 moet echter worden afgeleid dat de wetgever van oordeel was dat deze norm nog niet in voldoende mate in het rechtsbewustzijn was verankerd. Daarom heeft hij buiten twijfel willen stellen dat de verkoop van aandelen in vennootschappen met vervangingsreserves onder de in art. 40 Iw 1990 bedoelde omstandigheden onrechtmatig is. Uitdrukkelijk is daarbij ervoor gekozen deze aansprakelijkheidsregel slechts voor de periode na 1 juni 1990 te doen werken, een keuze die kennelijk samenhangt met de wens van de wetgever de rechtszekerheid te waarborgen (rov. 3.7). Met de bedoeling van de wetgever zoals deze blijkt uit de in de rov. 3.8 - 3.12 weergegeven wetsgeschiedenis is niet verenigbaar dat op grond van de in art. 40 Iw 1990 neergelegde norm een vordering op grond van onrechtmatige daad wordt ingesteld ter zake van overtredingen die hebben plaatsgevonden vóór 1 juni 1990. De overwegingen van rechtszekerheid die hebben geleid tot het ontzeggen van terugwerkende kracht aan art. 40 Iw 1990 gelden evenzeer met betrekking tot een dergelijke vordering (rov. 3.13). Nu de wetgever van oordeel was dat de onderhavige norm zich vóór 1 juni 1990 nog in onvoldoende mate had ontwikkeld en in verband met de rechtszekerheid een begrenzing in de tijd heeft aangebracht, geldt die begrenzing evenzeer voor een op die norm gebaseerde vordering uit onrechtmatige daad (rov. 3.14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0a68a8a7747f0da8e90eab9a801b57db8d6500a52e738f16de61e716d3a98769 | shasum -a 256