Alinea 45 Hoge Raad 22 februari 2002

3.3 Anders dan de Rechtbank heeft het Hof geoordeeld dat de schade die [eiseres] ten gevolge van de wijziging van het beleid stelt te lijden, in het maatschappelijk verkeer voor haar rekening dient te blijven. "Noch aan de Notitie (noch aan de brief van 4 april 1990 en de voorwaarden bij haar vergunning van augustus 1990) kon [eiseres] (…) de (gerechtvaardigde) verwachting ontlenen dat de opvattingen over de wijze waarop fca moet worden teruggedrongen onveranderd zouden blijven en de nadruk daarbij zou blijven liggen op hergebruik. De Notitie kon daarom evenmin bij [eiseres] het gerechtvaardigde vertrouwen wekken dat zij door het gebruik van haar vergunning (na 1 januari 1992) haar op hergebruik en verwerking gerichte investeringen zou kunnen terugverdienen, of dat zij daardoor ten opzichte van concurrenten die die investeringen niet hadden gedaan, niet in een (financieel) nadeligere positie zou komen te verkeren", aldus het Hof in rov. 4.3. Het Hof heeft daarbij de in rov. 4.4.1 - 4.4.3 vermelde feiten en omstandigheden in aanmerking genomen. Dit een en ander "leidt", aldus het Hof in rov. 5, "tot de conclusie dat de Staat door de beleidswijziging niet het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden of dat die wijziging in strijd was met het door de Staat bij [eiseres] gewekte vertrouwen. Anders dan [eiseres] aan haar vordering ten grondslag heeft gelegd, is de beleidswijziging jegens haar dan ook niet onrechtmatig, zodat [eiseres'] vordering (…) moet worden afgewezen."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5691a72f62729d33b8786a4f3c3770d66796d51148ccd8e1a9f736bbb39d1b27 | shasum -a 256