Alinea 46 Hoge Raad 8 maart 2002

Gelet op de met het voorschrift van art. 770 lid 1 (oud) Rv. beoogde bescherming van de belangen van de schuldenaar valt, anders dan het middel bepleit, niet in te zien waarom voormelde regel slechts zou gelden in het geval dat de buiten Nederland woonachtige of gevestigde schuldenaar door het beslag gedwongen wordt in Nederland over de hoofdvordering te procederen, en dus niet in het zich hier voordoende geval dat de Nederlandse rechter ook op grond van art. 126 lid 3 en lid 7 (oud) Rv. bevoegd was van de hoofdvordering kennis te nemen. Voorzover het middel voorts inhoudt dat de hiervoor bedoelde bescherming ook reeds wordt geboden indien, zoals hier het geval is, de hoofdvordering binnen de overeengekomen termijn is ingesteld, miskent het dat het bij de beoordeling van de vordering tot vanwaardeverklaring mede gaat om de vraag of de voor het leggen van beslag geldende formaliteiten en termijnen in acht zijn genomen. Voor het overige steunen de klachten op de in de feitelijke instanties niet door de Staat ingenomen stelling dat in de tekst van de bankgarantie besloten ligt dat deze slechts vervalt indien de hoofdvordering niet binnen de gestelde termijn aanhangig is gemaakt. Deze stelling kan echter niet voor het eerst in cassatie worden aangevoerd omdat de beslissing daaromtrent een onderzoek van feitelijke aard zou vergen, waarvoor in cassatie geen plaats is. Ook in zoverre kunnen de klachten derhalve niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4675289737a943bf10dffd4ee0f4f2b8acffdd2692fa0699dd501bfdec2fd116 | shasum -a 256