Alinea 80 Hoge Raad 7 mei 2002

"kennisgever" als gedefinieerd in art. 2, aanhef en sub g, EVOA. Zulks volgt immers uit het gebruik van de woorden "elke overbrenging van afvalstoffen". Voorts houden de leden 2, 3 en 4 rekening met de situatie dat de sluikhandel de verantwoordelijkheid is van onderscheidenlijk de kennisgever, de ontvanger, en noch de kennisgever noch de ontvanger. Hieruit volgt dat het in art. 10.44e (oud) Wet milieubeheer in verbinding met art. 26 EVOA vervatte verbod zich niet exclusief richt op "de kennisgever". Die artikelen houden in dat het aan een ieder is verboden om afvalstoffen over te brengen, wanneer niet de voorgeschreven kennisgeving is verricht door de kennisgever dan wel de instemming van de bevoegde autoriteiten ontbreekt. Zo rust op de vervoerder, ook wanneer deze niet tevens "kennisgever" is, de verplichting om zich te onthouden van de overbrenging van afvalstoffen waarvoor de kennisgever niet een kennisgeving heeft verricht of waarvoor de bevoegde autoriteiten geen toestemming hebben verleend. Deze uitleg strookt niet alleen met de bewoordingen van de EVOA maar ook met haar strekking, zoals die onder meer uit de hiervoor weergegeven inhoud van haar preambule kenbaar is. Uit het vorenstaande volgt dat de aan het verweer ten grondslag liggende stelling dat de vervoerder niet de normadressaat is van de uit de EVOA voortvloeiende verplichtingen, in ieder geval niet ten aanzien van het in artikel 26 neergelegde verbod van sluikhandel, als juist kan worden aanvaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8fd7ec5cbc01e0c33c035c5dffbbd4c8d95070b3c7f68ace714910b50a95e37 | shasum -a 256