Alinea 56 Hoge Raad 22 februari 2002

3.3 De Rechtbank heeft het vonnis van de Kantonrechter vernietigd en heeft daartoe, kort weergegeven en voorzover in cassatie van belang, als volgt overwogen. [Eiser] heeft weliswaar gesteld dat hij van 16 april 1998 tot 23 april 1998 nog ziek was, maar aan deze stelling heeft hij onvoldoende feiten en omstandigheden ten grondslag gelegd die het oordeel dat hij werkelijk ziek was kunnen dragen. De Rechtbank heeft op grond van de in het vonnis vermelde feiten aangenomen dat [eiser] in elk geval vanaf 20 april 1998 arbeidsgeschikt was, zodat hij vanaf deze datum verplicht was zijn werk te hervatten. Zij heeft daarbij in het midden gelaten of de verzekeringsarts [eiser] direct na het onderzoek op 20 april 1998 heeft medegedeeld dat hij niet arbeidsongeschikt was, zoals [verweerder] c.s. stellen en [eiser] betwist. De Rechtbank heeft aan een en ander de conclusie verbonden dat [eiser] vanaf 20 april 1998 onwettig afwezig is geweest. Gelet op de omstandigheid dat [eiser] door [verweerder] c.s. bij de brief van 2 april 1998 uitdrukkelijk is gewaarschuwd voor de consequenties van zijn gedrag, heeft de Rechtbank geoordeeld dat [verweerder] c.s. [eiser] op 23 april 1998 op staande voet mochten ontslaan op grond van onwettig verzuim. Vanaf 20 april 1998 is naar het oordeel van de Rechtbank de loonvordering derhalve niet toewijsbaar (rov. 17-19).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b08cdf12932d2f78ae40fb1fa4cc1a636af79e109c75bbe2333c6f91e500a82 | shasum -a 256