Alinea 51 Hoge Raad 27 september 2002

3.2 Aan hun onder 1 vermelde vordering hebben Pearle c.s. ten grondslag gelegd dat de bij de in 3.1 onder (ii) bedoelde verordeningen opgelegde bestemmingsheffingen (hierna: de Regeling) zijn aan te merken als een steunmaatregel in de zin van art. 92 lid 1 EG-Verdrag (thans art. 87 lid 1 EG), zodat de Regeling op de voet van art. 93 lid 3 EG-Verdrag bij de Commissie had moeten worden aangemeld en, nu dit niet is gebeurd, nietig is en het op grond van die regeling over de periode van 1988 tot en met 1994 betaalde bedrag van ƒ 1.147.065,50 onverschuldigd is betaald. Als verweer tegen deze vorderingen heeft het HBA samengevat aangevoerd dat de Regeling geen steunmaatregel in de zin van de genoemde artikelen van het EG-Verdrag is, omdat de collectieve reclamecampagne niet met staatsmiddelen is bekostigd, maar uit bijdragen van de branche zelf, zodat van een verplichting tot aanmelding en van nietigheid bij gebreke daarvan geen sprake is. Voorts voerde het HBA aan dat tegen de beschikkingen waarbij de heffingen zijn opgelegd het daartegen openstaande rechtsmiddel niet is aangewend, zodat die beschikkingen formele rechtskracht hebben verkregen, alsmede dat, voorzover hier toch van een steunmaatregel sprake zou zijn, de tussenstaatse handel daardoor niet (merkbaar) beïnvloed wordt en/of zich een uitzondering onder de successieve "de minimis"-bekendmakingen van de Commissie voordoet. Ten slotte voerde het HBA aan dat de onverbindendheid van de verordeningen hooguit tot on-gedaanmaking van de steun - en dus niet van de hef- fingen - moet leiden, terwijl de betreffende vorderingen van Pearle c.s. bovendien deels zijn verjaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f69c90daf4deb796573b30029276f30e8211cbdaec18b974f1ddb282371b4ac5 | shasum -a 256