Alinea 66 Hoge Raad 27 september 2002

3.6.3 In aanmerking genomen dat de kosten van (ook collectieve) reclamecampagnes in de regel door de betrokken ondernemingen zelf gedragen worden en niet worden gefinancierd door een openbaar lichaam als het HBA, dat door middel van de bestemmingsheffingen de beschikking heeft verkregen over de voor de reclamecampagnes benodigde middelen, is het evenwel de vraag of de door het Hof gekozen benadering zich wel verdraagt met de rechtspraak van het HvJEG inzake parafiscale heffingen. Die rechtspraak biedt onvoldoende aanknopingspunten voor de beantwoording van de vraag of een met staatsmiddelen bekostigd voordeel in de vorm van een dienst, die onder normale marktomstandigheden door de betrokken ondernemingen zelf wordt bekostigd, geen steunmaatregel vormt indien de door het overheidslichaam gemaakte kosten geheel worden goedgemaakt door een bestemmingsheffing ten laste van de ondernemingen die van de dienst profiteren. De onderdelen A en B en onderdeel D, dat andermaal een beroep doet op het hiervóór in 3.4 onder d vermelde arrest Steinike & Weinlig, stellen dan ook vragen van uitleg van art. 92 lid 1 en 93 lid 3 EG-Verdrag aan de orde. In die vragen zal tevens aandacht worden besteed aan de omstandigheid dat het Hof - in cassatie tevergeefs bestreden; zie hierna in 3.7.2 - heeft geoordeeld dat het nut en het profijt van de reclamecampagnes min of meer gelijkelijk over de branche en haar afzonderlijke vestigingen is verdeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f69c90daf4deb796573b30029276f30e8211cbdaec18b974f1ddb282371b4ac5 | shasum -a 256