Alinea 51 Hoge Raad 27 september 2002

3.3.2 Voor zover het onderdeel een beroep doet op voormeld arrest van de Hoge Raad van 5 september 1997, ziet het eraan voorbij dat het onderhavige geval een geheel andere situatie betreft dan in genoemd arrest aan de orde was. In het laatste geval ging het om een na de faillietverklaring aan de curator gedane betaling als gevolg van een onmiskenbare vergissing. Van een betaling als gevolg van een onmiskenbare vergissing of als gevolg van een daarmee voor de toepassing van de Faillissementswet in dit verband op een lijn te stellen oorzaak is hier echter geen sprake. Het onderdeel betoogt daarnaast tevergeefs dat de Ontvanger ongerechtvaardigd wordt verrijkt indien hij zijn vordering, die uiteindelijk zijn grondslag vindt in onrechtmatig handelen van [betrokkene], zou kunnen verhalen boven de vordering van de Vereniging. Art. 21 Invorderingswet 1990 verleent voor de invordering van rijksbelastingen een voorrecht met een hoge rang op alle goederen van de belastingschuldige. Aan de vordering uit onrechtmatige daad is geen voorrang toegekend. De hieruit voortvloeiende gunstige positie voor de Ontvanger is een direct gevolg van het in de art. 3:276 e.v. BW geregelde preferentiesysteem. Dat bij de regeling van de ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel in de art. 36e Sr. en 577 lid 2 Sv. rekening wordt gehouden met de positie van benadeelde derden levert, anders dan het onderdeel voorts nog betoogt, geen grond op om in het onderhavige geval inbreuk te maken op het wettelijke preferentiesysteem.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/25fb57322f4334fd253cda4ad1c788c2e838ac1b53656bcbadef48def92add6b | shasum -a 256