Alinea 39 Hoge Raad 31 mei 2002

Het Hof heeft evenwel - in cassatie onbestreden - het aan vraag b ten grondslag liggende uitgangspunt onjuist bevonden (rov. 4.21). Niet bepalend is op welk tijdstip leveringsverplichtingen jegens anderen zijn aangegaan. Zolang Telfort niet feitelijk aan die anderen had geleverd en nog poorten tot haar beschikking had, verkeerde zij, aldus het Hof, niet in de onmogelijkheid aan Scaramea te leveren (rov. 4.22). Vervolgens heeft het Hof kennelijk ten overvloede, te weten voor het geval het tijdstip van ontstaan van de leveringsverplichtingen wèl van belang zou zijn, de vraag onder ogen gezien of het vorderingsrecht van Scaramea van eerdere datum is dan dat van "klant B", en die vraag bevestigend beantwoord (rov. 4.23). In het kader van deze gedachtengang heeft het Hof verwezen naar de berekening van de deskundige waarin "klant B" buiten beschouwing is gelaten. Het heeft echter de uitkomst van deze berekening - zoals hiervoor aangeduid: het aantal voor Telfort beschikbare poorten verminderd met het aantal poorten waarvoor verplichtingen jegens derden waren aangegaan - aangemerkt als het aantal poorten dat Telfort "feitelijk beschikbaar had". Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, klaagt onderdeel I.a terecht over onbegrijpelijkheid van dit oordeel. Hieraan doet niet af de vaststelling van het Hof dat de juistheid van de berekening van de deskundige noch door Scaramea noch door Telfort is betwist, nu deze berekening geen betrekking had op het feitelijk beschikbare aantal poorten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/22d638352a8103d06a356fd4f87353511e9dfa2581b03e5fb3f642fa04c7ec87 | shasum -a 256