Alinea 22 Hoge Raad 14 juni 2002

's Hofs uitspraak en de stukken van het geding laten geen andere conclusie toe dan dat de maandelijkse bijdrage van f 159 die belanghebbendes werkgeefster hem vanaf juli in rekening bracht, haar oorzaak vond in de door belanghebbende gekozen constructie om zijn eigen auto te verkopen aan de leasemaatschappij, waarna deze de auto leaste aan de werkgeefster van belanghebbende, die dezelfde auto vervolgens weer ter beschikking stelde van belanghebbende. Nu die verkoop, zoals uit 's Hofs onder 4 besproken oordeel volgt, niet haar grond vond in de dienstbetrekking, kan niet worden gezegd dat de daaruit voortvloeiende hogere maandelijkse bijdragen evenzeer rechtstreeks samenhangen met de dienstbetrekking als positieve voordelen die worden genoten als tegenprestatie voor het nakomen van de verplichtingen uit hoofde van die dienstbetrekking. Zij kunnen dan ook niet worden aangemerkt als negatieve opbrengst van dienstbetrekking. De door het Hof in aanmerking genomen omstandigheden dat belanghebbende onverwacht werd geconfronteerd met gedwongen extra betalingen aan de werkgeefster, waaraan hij zich niet kon onttrekken - waarbij het Hof kennelijk bedoelt: nadat hij eenmaal had gekozen voor de vorenbedoelde constructie -, en waarvoor hij, ook na een daartoe gedaan verzoek, geen vergoedingen of andere tegenprestaties verkreeg, maken dit niet anders. Het middel slaagt. 's Hofs uitspraak kan niet in stand blijven. De Hoge Raad kan de zaak afdoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/04301da0d20e0dfc4566f1ec2fdaed0f77479cf52b144d16bae1279a9ad462cd | shasum -a 256