Alinea 53 Hoge Raad 18 oktober 2002

5.1 Onderdeel 3 van middel I bevat de klacht dat rov. 7 onbegrijpelijk is, nu het Hof zonder motivering is voorbijgegaan aan het betoog van de gemeente dat Avago na ontvangst van de brief van 22 april 1993 er in redelijkheid niet op heeft kunnen vertrouwen dat de gemeente afstand zou doen van haar recht om zich op verjaring te beroepen, nu uit de brief volgt dat de gemeente zich van de mogelijkheid van een zodanig beroep niet bewust was. Het onderdeel is gegrond. Ook voor afstand van verjaring heeft als uitgangspunt te gelden dat vereist is dat een rechthebbende de bevoegdheid kent waarvan hij afstand doet. Ingevolge art. 3:35 BW kan weliswaar het ontbreken van de op afstand gerichte wil niet aan de wederpartij van de rechthebbende worden tegengeworpen, indien deze een verklaring of gedraging van de rechthebbende, overeenkomstig de zin die hij daaraan onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijze mocht toekennen, als een tot afstand van recht strekkende verklaring heeft opgevat, maar daartoe is vereist dat deze wederpartij heeft begrepen en onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijze heeft mogen begrijpen, dat de rechthebbende zich bewust was van deze bevoegdheid. Nu de gemeente in het geding in hoger beroep heeft aangevoerd dat uit de genoemde brief door Avago redelijkerwijze niet mocht worden afgeleid dat de gemeente afstand zou doen van haar bevoegdheid om zich op verjaring te beroepen, aangezien uit de strekking van de brief volgde, dat de gemeente zich niet bewust was van het bestaan van een zodanige mogelijkheid, had het Hof niet aan deze stelling mogen voorbijgaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a276ba1274e4c68dc1c103f03bf14c665b6a2267a52f8477643a5aa02d695085 | shasum -a 256