Alinea 42 Hoge Raad 15 november 2002

3.2 [Eiser] c.s. hebben de door [verweerder] ingestelde loonvordering bestreden, waartoe zij - wat de in cassatie van belang zijnde periode van 1 juli tot 23 september 1997 betreft - hebben betwist dat [verweerder] door ziekte verhinderd was de bedongen arbeid dan wel passende arbeid te verrichten. De Kantonrechter heeft de desbetreffende vordering van [verweerder] afgewezen op de grond dat van [verweerder] redelijkerwijze kon worden gevergd bij zijn eis een verklaring van een deskundige als bedoeld in art. 7:629a BW over te leggen en dat zulks niet is gebeurd. De Rechtbank heeft het vonnis van de Kantonrechter vernietigd en de vordering van [verweerder] toegewezen. Naar het oordeel van de Rechtbank is niet, althans onvoldoende gemotiveerd gesteld of gebleken dat [eiser] c.s. voorafgaande aan het geding in eerste aanleg [verweerder] hebben meegedeeld te weigeren het loon over de periode tot 23 september 1997 door te betalen omdat wordt betwist dat hij arbeidsongeschikt is geweest. Daaraan heeft de Rechtbank de gevolgtrekking verbonden, in de eerste plaats dat [verweerder] niet gehouden was een deskundigenverklaring als hiervoor bedoeld over te leggen en in de tweede plaats dat [eiser] c.s. op grond van art. 7:629 lid 6 (thans lid 7) BW niet kunnen weigeren het loon aan [verweerder] te betalen. Het middel richt een aantal klachten tegen dit oordeel en die gevolgtrekkingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b97ffd553811d4d2bd0b10edf61ab23fc677e7caef193356bce6002f227c6d22 | shasum -a 256