Alinea 46 Hoge Raad 8 november 2002

"Bij de comparitie van partijen is, naar aanleiding van de ontbindingsbeschikking van de Kantonrechter d.d. 20 april 1993, uitvoerig aan de orde geweest het - met name door [eiser] als zodanig aangeduide - euvel van het ontbreken van de mogelijkheid van hoger beroep tegen beschikkingen op grond van artikel 7A:1639w Burgerlijk Wetboek. Toen de zitting vervolgens werd geschorst om partijen de gelegenheid te geven te onderzoeken of een minnelijke regeling mogelijk was en na hervatting van de zitting bleek dat partijen elkaar slechts op dit punt hadden gevonden dat zij het geschil in zijn geheel op de voet van artikel 43 van de Wet R.O. aan de Kantonrechter ter beslechting voorlegden, moest tegen de achtergrond van hetgeen juist tevoren aan de orde was geweest ten aanzien van het ontbreken van de mogelijkheid van hoger beroep bij "1639w-beschikkingen", aangenomen worden dat het stilzwijgen van partijen over al dan niet hoger beroep tegen het op basis van artikel 43 van de Wet R.O. te wijzen vonnis, betekende dat zij de mogelijkheid van hoger beroep wensten open te houden. Gedaagden hebben gesteld dat zij zich destijds de keuzemogelijkheid ten aanzien van hoger beroep hebben gerealiseerd, doch niet dat zij hierover en over hun standpunt terzake met eiser hebben gesproken. Eiser mocht indertijd, gelet op wat tevoren tijdens de zitting over hoger beroep was besproken, aannemen dat gedaagden hoger beroep wilden openhouden, zoals ook gedaagden ervan uit moesten gaan dat eiser de mogelijkheid van hoger beroep zeker niet wilde uitsluiten. De slotsom is dat het geschil in volle omvang door de Kantonrechter dient te worden beslecht op de voet van artikel 43 van de Wet R.O. onder het voorbehoud van de mogelijkheid van hoger beroep."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ed2b446bbd5cabebfa65a1c7bfea79efe351a15fd917085c6639bda2b403e01 | shasum -a 256