Alinea 33 Hoge Raad 20 december 2002

3.2. Onderdeel Ib klaagt dat de Rechtbank is voorbijgegaan aan het uitgangspunt van onteigeningsrecht dat de voor vergoeding in aanmerking komende waarde van een onteigende zaak is de hoogste waarde die aan de zaak kan worden toegekend op basis van het gebruik dat een potentiële koper denkt daarvan te kunnen maken, en dat het vonnis van de Rechtbank ondeugdelijk met redenen is omkleed nu de Rechtbank is voorbijgegaan aan de stelling van [eiseres sub 2] dat het onteigende zijn hoogste waarde ontleent aan de bestaande gebruikswaarde, te weten de agrarische waarde bij gebruik als open tuingrond, bij welk gebruik zich geen saneringsnoodzaak voordoet. Deze klacht is ongegrond. De Rechtbank heeft zich, waar zij in rechtsoverweging 13 van het vonnis overweegt dat de door [eiseres sub 2] tegen de door deskundigen opgestelde schadeberekening aangevoerde bezwaren hun weerlegging vinden in het (definitieve) deskundigenrapport en in de hierop ter terechtzitting gegeven nadere toelichting - welke weerlegging de Rechtbank tot de hare maakte -, aangesloten bij de visie van deskundigen dat agrarische waardering zonder rekening te houden met te maken saneringskosten niet reëel is en dat agrarische waardering als open grond zonder kassenbouw waarbij rekening wordt gehouden met de bestaande verontreiniging, niet zal leiden tot een hogere waardering. De Rechtbank heeft dus het in het onderdeel bedoelde beginsel niet miskend. Tot een nadere motivering van haar verwerping van het betoog van [eiseres sub 2] dat het onteigende als open tuingrond agrarisch moet worden gewaardeerd, was zij niet gehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0e47dae0c8fb4023f92f546ad3e86c8a4e15e2b0e9392b46d2c7b536db255287 | shasum -a 256