Alinea 39 Hoge Raad 8 november 2002

Het onderdeel betoogt met juistheid dat de rechter in de verzetprocedure de vrijheid heeft om de last tot een concreet omschreven prestatie, zoals in de onderhavige dwangsombeschikking, naar doel en strekking ervan uit te leggen. Het onderdeel klaagt echter ten onrechte dat de last niet verder had mogen gaan dan het ongedaan (doen) maken van de overtreding en/of het voorkomen van verdere overtreding of herhaling van de overtreding. De last aan [eiser] om de autowrakken te verwijderen door afgifte daarvan aan een erkend sloopbedrijf is gebaseerd op de Wet milieubeheer zoals deze destijds gold. Die wet verbood een autowrak aanwezig te hebben op een voor het publiek zichtbare plaats (art. 10.17 lid 1) en om zich van een autowrak te ontdoen anders dan, voorzover thans van belang, door afgifte aan een persoon die krachtens hoofdstuk 8 van de Wet milieubeheer bevoegd is dat wrak te verwijderen (art. 10.18 lid 1 in verbinding met lid 2). Of het college van B en W in de beschikking van 29 oktober 1997 de auto's terecht als autowrakken in de zin van genoemde wet heeft aangemerkt, stond in de verzet procedure niet ter beoordeling en evenmin of dit college de last had mogen formuleren zoals het heeft gedaan. Het hof is met zijn oordeel in rov. 8.3 derhalve uitgegaan van een juiste rechtsopvatting. De rechtsklacht faalt. De subsidiaire motiveringsklacht gaat uit van dezelfde opvatting omtrent de inhoud van de last en faalt derhalve evenzo.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b043fe2c7ec3721d5648a67eff2a1a4965752926d9ef0a5234bbd03ac3b00d71 | shasum -a 256