Alinea 54 Hoge Raad 29 november 2002

"Het hof acht voorts in het enkele feit dat [verweerder] c.s. blijkens hun verklaringen als getuigen bekend waren met het oorlogsverleden van [eiseres] en met het feit dat zij bij prof. Bastiaans in behandeling was (geweest) evenmin enig genoegzaam bewijs gelegen voor het aan [eiseres] opgedragen probandum. De bekendheid met die omstandigheden rechtvaardigt niet zonder meer de conclusie dat [verweerder] c.s. hebben geweten of moeten weten dat [eiseres] door een door die omstandigheden veroorzaakte geestestoestand tot de schenking in februari 1990 en de lening in juli 1990 zou zijn bewogen. Nu de wil van [eiseres] tot de schenking in februari 1990 evenzeer en alleszins te verklaren was door de, door de bewijsvoering niet weerlegde, omstandigheid dat [eiseres] geruime tijd bij [verweerder] c.s. een geborgenheid, warmte en familieband heeft ervaren - een omstandigheid die het ook voor iemand zonder een oorlogsverleden niet abnormaal doet zijn om, indien hij of zij een substantieel bedrag ineens ontvangt, degenen van wie hij/zij die geborgenheid ontvangt, daarin te doen delen - kan [verweerder] c.s. bezwaarlijk worden verweten dat zij die schenking hebben geaccepteerd. Dit geldt te meer nu, naar [verweerder] c.s. verklaren en steun vindt in de brief van 27 augustus 1991 van [eiseres] zelf (...), [verweerder] c.s. de schenking eerst na aandrang van [eiseres] hebben geaccepteerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d1fb1cdbeef5688c97d589f70ab5d2cf52f1bb0965dc095e60e6781caba767fe | shasum -a 256