Alinea 26 Hoge Raad 10 januari 2003

3.3 Het middel keert zich tegen het hiervoor in 3.2 weergegeven oordeel van het Hof met een rechts- en een motiveringsklacht. Het betoogt dat de gedachte achter de maatstaf van de "goede trouw" in art. 288 lid 2, aanhef en onder b, F. niet berust op afstraffing van een gebrek aan moraliteit, doch erop neerkomt dat het weinig zinvol is de schuldsaneringsregeling toe te passen op iemand van wie men, gelet op zijn financiële verleden, niet kan verwachten dat hij zich daaraan houdt en in staat is zich ten opzichte van schuldeisers in financieel opzicht naar behoren te gedragen. In het bijzonder is vereist, aldus het middel, dat het gedrag van de schuldenaar in een direct/rechtstreeks (causaal) verband staat met het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden, waarbij sprake moet zijn geweest van een zekere desbewustheid bij de schuldenaar. Buiten deze gevallen kan volgens het middel in beginsel niet worden gezegd dat de schuldenaar ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van schulden niet te goeder trouw is geweest, in het bijzonder niet in een geval waarin het ontstaan of onbetaald laten van schulden slechts een zijdelings gevolg is geweest van niet in de financiële sfeer gelegen gedrag van de schuldenaar. In het onderhavige geval heeft het Hof - zo betoogt het middel - dit een en ander miskend en aldus blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, althans zijn oordeel niet naar behoren gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c2b0a21c1b71b74ec7bbb485bcbef1881a6ad5a605b9b6ce293565dae5ee19cf | shasum -a 256