Alinea 29 Hoge Raad 17 januari 2003

2.7 Ook deze vraag dient in beginsel ontkennend te worden beantwoord. Art. 19 van de EG-betekeningsverordening strekt, naar moet worden aangenomen, ertoe de aanlegger de gelegenheid te bieden alsnog ervan te doen blijken dat de voorschriften van de verordening bij de betekening zijn in acht genomen, maar niet ertoe de gelegenheid te bieden alsnog tot betekening met inachtneming van de verordening over te gaan indien zodanige betekening in het geheel nog niet heeft plaatsgevonden. Dat laatste geval doet zich voor indien uitsluitend een betekening op de voet van art. 63 lid 1 Rv. heeft plaatsgehad, die, zoals hiervóór is overwogen, in het stelsel van de verordening slechts van belang is voor de bepaling van de ten aanzien van de aanlegger in aanmerking te nemen datum van betekening, maar niet voor de in het belang van de verweerder gegeven overige voorschriften omtrent de betekening. Zo lang nog geen aanvang is gemaakt met een betekening met inachtneming van laatstbedoelde voorschriften is ook nog geen sprake van een exploot met een gebrek dat zich voor herstel zou kunnen lenen. Hierbij is te bedenken dat bij de betekening van de dagvaarding ter inleiding van een procedure in hoger beroep of cassatie het - door de betekeningsvoorschriften van de verordening beschermde - belang van de verweerder niet slechts daarin is gelegen dat hij tijdig ervan op de hoogte is gesteld dat een geding tegen hem wordt gevoerd waarin hij zich moet kunnen verweren, maar ook daarin is gelegen dat hij kan nagaan of de bestreden rechterlijke uitspraak al dan niet in kracht van gewijsde is gegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/589bc10db3777ee73fc49b0092d7e04589291e5ef12794c26646938e2edc5b8b | shasum -a 256