Alinea 47 Hoge Raad 21 maart 2003

Reeds vanaf 8 mei 1947 woonde [verweerder], die thans (ongeveer) 72 jaar oud is, tezamen met zijn moeder in de betrokken woning. [Eiseres], althans genoemde [betrokkene B] en diens familie, waren daarvan - reeds vanaf het moment dat zij in 1987 eigenaar van de woning werd(en) - op de hoogte. Het siert [eiseres] dat zij niet reeds kort na het overlijden van de moeder van [verweerder] aan deze kenbaar heeft gemaakt dat zij over de woning wenste te beschikken teneinde deze aan één van de familieleden [B] in gebruik te kunnen geven. Zij heeft dat evenwel in de periode van bijna elf maanden na het overlijden ook niet gedaan. Naar zij stelt, heeft zij welbewust de termijn van zes maanden laten verstrijken en geen contact met [verweerder] gezocht om te overleggen over beëindiging van de huurovereenkomst. Onder de gegeven omstandigheden mocht [eiseres] er evenwel redelijkerwijs niet van uitgaan dat [verweerder] na het verstrijken van de termijn van zes maanden van art. 7A:1623i lid 2 naar een andere woonruimte zou omzien. Van haar mocht worden verlangd dat zij [verweerder] op de hoogte zou stellen van haar plannen met de woning en hem zou wijzen op de mogelijkheid die genoemd artikel hem bood om voortzetting van die huurovereenkomst te verzoeken. Nu zij dat niet heeft gedaan moet haar beroep op overschrijding van de bedoelde termijn onder de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar worden geacht. Door na ontvangst van de brief van 23 februari 1999 reeds bij brief van 11 maart 1999 aan [eiseres] kenbaar te maken dat hij als huurder in de woning wilde blijven wonen en door in de procedure bij de Kantonrechter op 11 mei 1999 in reconventie een vordering te doen als bedoeld in art. 7A:1623i lid 2 heeft [verweerder] vervolgens voldoende voortvarend gehandeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/03e6f1ca76b9f71a32a9454bd304d422113ca0ff85508597cbd513fa664836c8 | shasum -a 256