Alinea 52 Hoge Raad 4 april 2003

Onderdeel a klaagt dat het Hof bij de verwerping van dit verweer van Damco heeft miskend dat voor het slagen ervan rechtens niet is vereist dat "Meister in haar relatie tot Damco een verwijt kan worden gemaakt", nu in beginsel ook een niet-verwijtbare causale bijdrage (zoals hier de onvoldoende conformiteitscontrole) aan haar eigen schade aan de door een wanprestatie of onrechtmatige daad gedupeerde partij kan worden toegerekend, met als gevolg dat de vergoedingsplicht van de andere partij geheel of gedeeltelijk vervalt. Deze klacht berust op een verkeerde lezing van rov. 3.2. Immers, met de slotzin van rov. 3.2, luidende "Damco staat geheel buiten de overeenkomst tussen Meisterwerke en de bank en niet valt in te zien op grond waarvan Damco de bank met betrekking tot handelingen verricht bij de uitvoering van die overeenkomst kan aanmerken als een vertegenwoordiger van Meisterwerke", heeft het Hof tot uitdrukking gebracht dat er geen grond bestaat voor toerekening als bedoeld in art. 6:101 BW van de handelwijze van de bank aan Meister. Dit oordeel waarbij het Hof kennelijk en niet onbegrijpelijk ervan is uitgegaan dat Meister bij de uitvoering van de tussen haar en Damco geldende verbintenissen (ook) niet van de hulp van de bank gebruik heeft gemaakt in de zin van art. 6:76 BW, geeft niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Verweven als het is met waarderingen van feitelijke aard, kan het voor het overige in cassatie niet op juistheid worden getoetst. Hierop stuit onderdeel b af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f96cb9fcf6b81995a69c3ebfbb9d685c07401af18d38a8103031ae5ca5fb6d9b | shasum -a 256