Alinea 27 Hoge Raad 17 januari 2003

3.5. Het Hof heeft, uitgaande van de omstandigheid dat, naar algemeen bekend is, het opleggen en verminderen van voorlopige aanslagen een massaproces is, waarin een grondige beoordeling van de voorhanden gegevens in de regel niet aan de orde komt, geoordeeld dat belanghebbende niet heeft kunnen menen dat er sprake is van een weloverwogen standpuntbepaling van de Inspecteur. Daarbij heeft het Hof in aanmerking genomen dat er geen contact is geweest over de brief van 11 januari 1996, dat belanghebbende de in geding zijnde punten uitsluitend bij zijn aangiften voor 1995 en 1996 in de bijbehorende specificaties heeft vermeld en dat er ook overigens over deze punten vóór de aanslagregeling voor het onderhavige jaar geen overleg met belanghebbende is geweest; voorts heeft het Hof van belang geacht dat belanghebbende mede op grond van het besluit van de Staatssecretaris van 7 februari 1996, nr. DB96/436M, waarmee hij kennelijk bekend was, had moeten beseffen dat de vermindering van de voorlopige aanslag niet kon berusten op een uitdrukkelijke goedkeuring van de Inspecteur. Op grond van dit een en ander is het Hof tot de slotsom gekomen dat de vermindering van de voorlopige aanslag voor het jaar 1994 noch het volgen van de aangiften voor de jaren 1995 en 1996 tot een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel leidt. Voormeld oordeel en deze slotsom geven, gelet op het hiervoor in 3.3 overwogene, geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en kunnen, als verweven met waarderingen van feitelijke aard, voor het overige in cassatie niet op hun juistheid worden getoetst. Zij zijn ook niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. De tegen voormeld oordeel en slotsom gerichte klachten falen derhalve.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/417edc92d588a5fe3b43dbd608018f17e71eb89023f560e07c7bdec417f185c7 | shasum -a 256