Alinea 80 Hoge Raad 18 april 2003

4.4 Bij de beoordeling van deze klacht staat voorop dat de verzekeringnemer in beginsel verplicht is vóór het sluiten van de overeenkomst aan de verzekeraar alle feiten mede te delen die hij kent of behoort te kennen en waarvan, naar hij weet of behoort te begrijpen, de beslissing van de verzekeraar afhangt dan wel kan afhangen of, en zo ja op welke voorwaarden, deze de verzekering zal willen sluiten. In de rechtspraak van de Hoge Raad (vgl. met name HR 18 december 1981, nr. 11.745, NJ 1982, 570) is de informatieplicht van de verzekeringnemer bij de beoordeling van een beroep op verzwijging in de zin van art. 251 K. echter beperkt indien de verzekering is gesloten aan de hand van een door de verzekeraar gehanteerde vragenlijst, zulks ter bescherming van die verzekeringnemer. In het ontwerp tot vaststelling van titel 7.17 BW is op deze rechtspraak in die zin voortgebouwd dat in art. 7.17.1.4 als zesde lid de volgende bepaling is voorgesteld: "Indien de verzekering is gesloten op de grondslag van een door de verzekeraar opgestelde vragenlijst, kan deze zich er niet op beroepen dat vragen niet zijn beantwoord (...)" (Kamerstukken II, 1985/86, 19 529, nrs. 1-2). In de daarbij behorende memorie van toelichting wordt onder meer opgemerkt: "Lid 6 houdt in dat de adspirant-verzekeringnemer bij gebruik van een vragenlijst in beginsel alleen met concrete vragen heeft te maken en dat de verzekeraar er zich achteraf ook niet op mag beroepen dat zulke vragen onbeantwoord zijn gebleven. Dit lijdt alleen uitzondering indien is gehandeld met het opzet de verzekeraar te misleiden" (Kamerstukken II, 1985/86, 19 529, nr. 3, blz. 9). In de literatuur heeft deze bepaling een gunstige ontvangst gevonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/befbc1f9757b2d7f91ac59c2735b5112f72c7df5087a3696fc863cc914c8d07c | shasum -a 256