Alinea 20 Hoge Raad 21 februari 2003

3.5. De voormelde bepalingen zijn in de Wet opgenomen bij Wet van 27 april 1989, Stb. 124. Beide bepalingen berusten blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van die wet op het uitgangspunt dat het gaat om kosten die, hoewel in het kader van de uitoefening van een onderneming opgekomen, een privé-element bevatten in die zin, dat het gaat om kosten waaraan uiteindelijk iemand een privé-genot ontleent. Dat kan de ondernemer zelf zijn, maar ook zijn personeel of degenen met wie hij zakelijke contacten onderhoudt. Dat ten aanzien van kosten en lasten die verband houden met vaartuigen die worden gebruikt voor representatieve doeleinden, anders dan ten aanzien van andere kosten van representatie, niet is volstaan met een beperking van de aftrek tot 75 percent maar is gekozen voor het volledig uitsluiten van aftrek, berust op de opvatting van de wetgever dat bij deze kosten en lasten het vorenbedoelde privé-element zozeer de overhand heeft, dat het de gehele of nagenoeg gehele kostenpost bestrijkt, en dat bij vaartuigen het bepalen van de verhouding tussen privé-gebruik en zakelijk gebruik meer problematisch is dan bij andere objecten. Hoewel ook bij het gebruik van andere objecten voor representatieve doeleinden het privé-element soms zal overheersen, deed zich dat kennelijk volgens de wetgever niet in zodanige mate voor dat ook voor die gevallen een volledige uitsluiting van de aftrek van de kosten nodig was. De wetgever is met vorenbedoeld standpunt gebleven binnen de hiervoor bedoelde ruime beoordelingsmarge. Het oordeel van het Hof, dat uitgaat van een andere opvatting, is dus onjuist en wordt derhalve in het middel terecht bestreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/33309ede2a7d9201aff4e4ad20553cda4a794994d7820c1705edee2c793ee8bb | shasum -a 256