Alinea 35 Hoge Raad 6 juni 2003

Mocht het Hof bedoeld hebben met zijn oordeel tot uitdrukking te brengen dat [eiser] als bestuurder van Peku onrechtmatig heeft gehandeld, dan berust dat oordeel op een onjuiste rechtsopvatting of behoefde het nadere motivering. Het Hof is - in cassatie niet bestreden - ervan uitgegaan dat geen sprake is van een situatie waarin [eiser] als bestuurder van Peku reeds ten tijde van het aangaan van de overeenkomst wist of redelijkerwijs behoorde te begrijpen dat Peku niet aan haar verplichtingen jegens [verweerder] zou kunnen voldoen en geen verhaal zou bieden voor de dientengevolge door [verweerder] te lijden schade. Buiten die situatie zou sprake kunnen zijn van persoonlijke aansprakelijkheid van [eiser] als bestuurder van Peku indien hij zou hebben bewerkstelligd of toegelaten dat Peku de eerder gesloten overeenkomst niet is nagekomen en daardoor aan [verweerder] schade heeft berokkend, maar alleen als hem daarvan een voldoende ernstig verwijt valt te maken. Voor een zodanig verwijt levert de enkele omstandigheid dat [eiser] het bij het terugverkopen van het melkquotum door hem ontvangen bedrag in het vermogen van Peku heeft laten vloeien terwijl, naar [eiser] wist, de financiële situatie van Peku slecht was, onvoldoende grond op, in het bijzonder nu, zoals het derde onderdeel terecht betoogt, zonder nadere motivering niet duidelijk is op welke grond, ervan uitgaande dat hij dit bedrag als bestuurder van Peku ontvangen had, [eiser] gerechtigd was het buiten het vermogen van Peku te houden. Andere omstandigheden die een zo ernstig verwijt zouden kunnen rechtvaardigen, heeft het Hof niet vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/249b654050407e0a1b3cf3232788cea4c368fed8b5aa69ce7a197340bcfdadbb | shasum -a 256