Alinea 34 Hoge Raad 11 juli 2003

De Rechtbank heeft de daartegen door de Stichtingen aangevoerde grieven verworpen. De Rechtbank heeft daarbij in de eerste plaats (in rov. 11) overwogen dat de Stichtingen niet méér hebben gesteld dan dat aan [verweerder] een (herhaalde) sommatie is toegezonden en dat deze verrichtingen door de Kantonrechter terecht zijn aangeduid als zo-even is vermeld. Voorts heeft de Rechtbank (in rov. 12) overwogen dat voor de toekenning van een bedrag op grond van een beding ter zake van buitengerechtelijke incassokosten zal moeten blijken dat de buitengerechtelijke verrichtingen meer omvatten dan verrichtingen ter voorbereiding van de gedingstukken en ter instructie van de zaak. Daarvoor hebben de Stichtingen volgens de Rechtbank onvoldoende gesteld, zodat de Kantonrechter op goede gronden de gevorderde verhoging van de hoofdsommen met 15% heeft afgewezen. Daarin kan naar het oordeel van de Rechtbank niet een overschrijding van de grenzen van de bevoegdheid van de rechter als bedoeld in art. 57ab (oud) Rv. worden gevonden, nu niet gebleken is van andere verrichtingen dan waarvoor de in art. 56 en 57 (oud) Rv. bedoelde kosten reeds een vergoeding plegen in te houden. Er is ook geen sprake van hantering van enig tarief voor buitengerechtelijke incassokosten, zodat aanbevelingen daaromtrent in het Rapport Voorwerk II en de Richtlijn 2000/35/EG betreffende de bestrijding van de betalingsachterstand bij handelstransacties volgens de Rechtbank toepassing missen. Ten slotte is de Rechtbank van oordeel dat deze afwijzing ook niet een eenzijdige wijziging van de overeenkomst tussen partijen op grond van de C.A.O. oplevert. Tegen deze oordelen richten zich de klachten van het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2f0b72063ce271e0095f063ab268cf1c12a4b358c199b84774cfb2355b1bbd63 | shasum -a 256