Alinea 55 Hoge Raad 11 juli 2003

3.5.6 Voorzover onderdeel 3 berust op de opvatting dat art. 6:96 lid 2, aanhef en onder b, BW de strekking heeft een los van enige wettelijke verplichting tot schadevergoeding staande, zelfstandige grondslag te bieden voor een verplichting tot vergoeding van kosten die worden gemaakt om vast te stellen of als gevolg van een gebeurtenis schade is geleden en, zo ja, of daarvoor iemand aansprakelijk kan worden gehouden, faalt het, omdat die opvatting blijkens het hiervóór in 3.5.2 overwogene niet als juist kan worden aanvaard. Het onderdeel slaagt echter voorzover daarin de klacht ligt besloten dat de Rechtbank door de gevorderde kosten af te wijzen op de enkele grond dat nog niet vaststaat dat [eiser] ten gevolge van het ongeval in 1989 letselschade lijdt of heeft geleden, hetzij blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, hetzij haar beslissing onvoldoende heeft gemotiveerd. Indien de Rechtbank van oordeel was dat de gevorderde kosten wegens het ontbreken van een rechtsgrond daarvoor nimmer voor vergoeding in aanmerking komen, getuigt dat oordeel blijkens het hiervóór in 3.5.3 overwogene van een onjuiste rechtsopvatting. Indien de Rechtbank van oordeel was dat de omstandigheden van het geval de conclusie rechtvaardigen dat het sine-qua-non-verband tussen de aanrijding en de gevorderde kosten ontbreekt of dat de gevorderde kosten niet als een gevolg van de aanrijding aan de verzekerde van Elvia kunnen worden toegerekend, behoefde dat oordeel nadere motivering, die evenwel ontbreekt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a4649d55c0848a59857f9186788513c8779956e2765e5099586dd1dc8be23636 | shasum -a 256