Alinea 24 Hoge Raad 20 juni 2003

3.2 Een niet in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de Nederlandse strafrechter waarbij bewezen is verklaard dat iemand een feit heeft begaan, heeft vrije bewijskracht: de civiele rechter is vrij in de waardering van de bewijskracht van een dergelijk vonnis. In het onderhavige geval, waar het gaat om de tussentijdse beëindiging van een schuldsaneringsregeling op grond van art. 350 lid 3, onder c, F., kon het Hof als civiele rechter zonder schending van een rechtsregel in beginsel op grond van het strafvonnis van de rechtbank te 's-Gravenhage van 20 december 2001 bewezen achten dat [verzoeker] de misdrijven had gepleegd. De op het Hof rustende motiveringsplicht bracht echter mee dat het Hof bij zijn oordeel, dat de toepassing van de schuldsaneringsregeling beëindigd diende te worden nu [verzoeker] gelet op het strafvonnis van 20 december 2001 kon worden verweten dat hij niet aan zijn hiervoor onder 3.1 vermelde inspanningsverplichting had voldaan, niet buiten beschouwing had mogen laten dat [verzoeker] hoger beroep heeft ingesteld tegen dat vonnis en dat hij ontkent bij de handel in (hard)drugs betrokken te zijn. Voorts bracht deze motiveringsplicht mee dat het Hof bij dit oordeel niet buiten beschouwing had mogen laten dat [verzoeker], nadat zijn voorlopige hechtenis met ingang van 5 augustus 2002 door het gerechtshof was geschorst, onmiddellijk op zoek is gegaan naar werk. Voorzover onderdeel 3 desbetreffende klachten bevat, is het gegrond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/205da679af8f58ea9dbd67af4271ae3508a17582c17ec6605de8e61425c18572 | shasum -a 256