Alinea 52 Hoge Raad 5 september 2003

3.4 Bij de beoordeling van het middel, dat zich met rechts- en motiveringsklachten keert tegen de beslissing van het Hof en de gronden waarop die beslissing berust, moet het volgende worden vooropgesteld. Aan beslissingen waarbij onder vigeur van art. II lid 2 WLA het beroep van de alimentatiegerechtigde op de daarin vervatte uitzondering aanstonds wordt verworpen, dan wel slechts voor een beperkte termijn en met uitsluiting van de mogelijkheid van verlenging van die termijn, wordt gehonoreerd, moeten hoge motiveringseisen worden gesteld (HR 26 maart 1999, nr. R98/014, R98/087 en R98/116, NJ 1999, 653 - 655). Die hoge motiveringseisen gelden dus ook in het onderhavige geval, waarin weliswaar sprake is van een verlenging van de alimentatieverplichting met een termijn van elf jaar, maar die termijn in zoverre is beperkt dat zij niet voor verdere verlenging vatbaar is. Ter beantwoording van de vraag of evenvermelde uitzondering zich voordoet, dienen alle relevante omstandigheden in aanmerking genomen te worden. De hoge motiveringseisen brengen daarom in beginsel mee dat de rechter, indien de alimentatiegerechtigde voldoende gemotiveerd stelt dat voor toepassing van de uitzondering grond is en de feiten waarop deze stelling steunt bij betwisting, althans voor zover het gaat om omstandigheden aan de zijde van de alimentatiegerechtigde, aannemelijk maakt, bij het nemen van een beslissing als hiervoor bedoeld, moet doen uitkomen welke omstandigheden hij in aanmerking heeft genomen en hoe hij deze in zijn afweging heeft betrokken (HR 26 maart 1999, nr. R98/087, NJ 1999, 654).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/799c25ca1a7af3920be3a6e414290942fac6f78fa331d4275325fef11cb1ef27 | shasum -a 256