Alinea 33 Hoge Raad 12 september 2003

3.2 [Eiser] heeft als voormalig werknemer van [verweerster] betaling gevorderd ter zake van (a) achterstallig salaris en (b) niet-genoten vakantiedagen. De kantonrechter heeft deze vorderingen afgewezen. Met betrekking tot vordering (a) heeft de kantonrechter overwogen dat voldoende vaststaat dat partijen, anders dan [eiser] heeft gesteld, een aan de omzet gekoppelde verhoging van diens salaris niet zijn overeengekomen. Ten aanzien van vordering (b) heeft de kantonrechter het beroep van [verweerster] op rechtsverwerking gegrond geoordeeld. De rechtbank heeft wat vordering (a) betreft [eiser] toegelaten tot het bewijs van de door hem gestelde afspraak. Wat vordering (b) betreft heeft naar het oordeel van de rechtbank (rov. 17) te gelden dat van rechtsverwerking sprake is "wanneer [eiser] de kwestie van de niet-genoten vakantiedagen tijdens zijn dienstverband nimmer bij [verweerster] ter sprake heeft gebracht en [verweerster] op grond hiervan mocht vertrouwen dat [eiser] in deze geen rechten geldend zou maken". In gelijkluidende zin heeft de rechtbank overwogen (rov. 13) met betrekking tot het (subsidiaire) beroep op rechtsverwerking ten aanzien van vordering (a). De rechtbank heeft vervolgens overwogen dat [eiser] uitdrukkelijk heeft aangeboden te bewijzen dat hij de kwestie van de verhoging van zijn salaris en de kwestie van de niet-genoten vakantiedagen tijdens zijn dienstverband bij [verweerster] voorafgaand aan de datum van de dagvaarding ter sprake heeft gebracht en zij heeft hem tot dat bewijs toegelaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/708c8c10ff220f1419444b2ca302946f1597c624e03e710f193fe86fcd505e03 | shasum -a 256